(Fragment uit mijn dagboek. Dinsdag 16 jan 2018; morgen 20 weken verder)

Morgen was ik uitgerekend
Uitgerekend van jou, mijn Sterre-kind
Nu is er alleen maar gisteren
En nu

Nu
Is mijn buik leeg
Voel ik verdriet, boosheid en machteloosheid
Nu
Is mijn hart vol van jou
Net als mijn hoofd

Vol met herinneringen
Aan jouw komst
En aan jouw gaan
Aan jouw zijn
Aan jouw was

Aan jouw prachtige lijfje
Een lijfje waar zoveel mis aan zou zijn
Op cel-niveau
Iedere cel een programmeerfout
Maar je was zo perfect,
20 weekjes oud
Te perfect voor deze wereld

De herinnering aan jouw warme zachte perzikenhuid
Zit in mijn handen gegrifd
De herinnering aan jouw zoete babygeur 
Zit in mijn neus vereeuwigd
Ik heb hem 40 dagen lagen af en toe ineens geroken
Ik hoop het nog eens te mogen ruiken
De herinnering aan jouw mooie koppie
Met je perfecte mond, lipjes en je zachte oortjes
Staan op mijn netvlies gebrand

Je bent in al mijn zintuigen geweest.
Gisteren
Nu
En daardoor is er toch een morgen
Met jou

Met jou in mijn hart
Nu ook op mijn borst
Een kinderkoppie met jouw profiel
In zilver, aan mijn ketiing
Op mijn borst waar ik na je komst
je lekkere warme lijfje nog heerlijk heb gekoesterd

Als ik het nodig heb kan ik hem even voelen
En voel ik jouw aanwezigheid weer
Soms als ik wakker word zit de afdruk op mijn huid
En ben je weer even bij mij, in mijn zintuigen

Als ik over je vertel kan ik hem nu trots laten zien
Zodat je voor een ander ook even concreet bent,
Ons vijfde kindje
Ons Sterre-kindje

Als Lotte bij mij ligt, zucht ze bij het zien van jouw koppie
en zegt “Ah…… Stérre!”
Bewondert hem vervolgens gedetailleerd
En heel soms vertelt ze dan over jou

“Ah… Sterre
Bakje
Ikke vasthouden
Handen zó”

Morgen zou ik uitgerekend zijn van jou, Sterre
Nu is nu, gisteren en morgen tegelijk

Sterre-kopje 20170903_120542 20171120_141609 (2)