Ik sta de bak leeg te maken met het glas, om weg te laten gooien. De lege champagneflessen gaan weer door mijn handen.
Twee en een halve week geleden hebben we deze geopend toen we met de mensen na het crematorium bij ons thuis gingen toosten op de geboorte van Sterre. Wat was het fijn om niet in een leeg huis te stappen na deze heftige gebeurtenis. Maar met de mensen die het met ons hebben meebeleefd af te sluiten. Champagne hoort daar bij, zo toosten we altijd op de geboorte van onze kinderen. En beschuit met muisjes, want we zijn wederom opnieuw ouders geworden van een prachtige dochter. En taart, want dat hoort bij een feestje. Een taart met sterren…

20170901_121531

En zo zit ik ineens weer 2,5 week terug in de tijd. De wereld is doorgegaan. Ik moet er toch echt weer instappen, in deze draaiende wereld. Terwijl het nog zo vaak voor mijn ogen draait. De film. De film van het telefoontje met het slechte nieuws. De film van de voorbereidingen. De film van de bevalling. De film van de kraamdag. De film van het laatste moment dat we haar konden aanraken, voelen en zien voordat we haar in de doek met onze handafdrukken wikkelden en in het mandje legden om naar het crematorium reden. 

Gedragen in onze handen, tot aan het einde

Hoe kan het toch dat er twee werelden zo naast elkaar draaien, als twee parallelle werelden? Net zoals er verschillende processen tegelijk in ons afspelen. Het proces van de rauwe rouw, de scherpe pijn, het ongeloof en het diepe verdriet. Maar ook het proces van trots en liefde voor ons vijfde kindje. Met daarnaast het proces van de mooie tekenen die we krijgen, waardoor we weten dat ze niet weg is, maar juist heel dichtbij. En de dankbaarheid en warmte die we dan weer voelen. En tenslotte het proces van ouders zijn van een druk draaiend gezin met alle zorgen en regeldingen die daarbij horen. Deze processen staan naast elkaar en zo schiet ik soms in 10 minuten van de ene in de andere, en de volgende. 

En zo zat ik gisteren weer in Rijndam bij het teamoverleg met en over Nienke, met wie het daar gelukkig heel goed gaat. Drie weken geleden was ik daar voor het laatst. Met mijn dikke buik en het surrealisme dat ik wist dat ik twee dagen later zou bevallen en vier dagen later het definitieve afscheid plaats zou vinden. Dat was slikken. Soms hoorde ik de revalidatie arts praten en zag zijn mond bewegen, maar het kwam niet binnen. Er zit dan ineens een waas over mij heen. Daarentegen vertel ik een uur later het verhaal van Sterre nadat een verpleegster hoorde dat ik twee weken geleden ben bevallen en ze vragend zei; ze is dus nu twee weken? Waarop ik mij hoorde zeggen dat ik met 20 weken ben bevallen, en onze dochter dus is overleden. En rustig haar verhaal kan vertellen, zonder vol te schieten of meer. 

En wat is het dan weer heerlijk om thuis te komen en een kaart in de bus te vinden met zo’n lieve boodschap erin, de deurbel te horen omdat er een bos bloemen wordt bezorgd die precies op tijd kwam omdat ik de oude bloemen net weg had moeten doen, of een geïnteresseerd berichtje van iemand te ontvangen. De meer dan 50 (!) kaarten hangen in mijn zicht en elke keer als ik er naar kijk, voel ik mij dankbaar. Dankbaar voor het warme bad, de steun en de liefde die we mogen ontvangen in deze tijd. Dat helpt écht!

20170919_124850